نسیان به قلم سمانه حسینی

پارت دوم :

نفسی به بلندای یک آه کشیدم و رها کردم خانه ایی که سر پناه تمام درد هایم بود.
در نبودِ ماشین چاره ایی نداشتم جز اینکه با تاکسی اینترنتی مسیر را پیش بگیرم هر چند که نای رانندگی هم نداشتم. سر به پنجره تکیه دادم و تا ماشین در مقصد توقف کند در خودم فرو ریختم و باز فکر ها محاصره ام کردند.
_ خانم محترم! رسیدیم!
گیج و درمانده نگاهم را از سمتی به راننده و از سمتی به ساختمان بلندِ هتل انداختم! و باز تمام دردها یک هیچ جلو زدند از قلبی که باز هم باخته بود. مبلغ راننده را حساب کردم و راه افتادم. هوای خنکِ هتل، آمیخته با رایحه ملایم قهوه تازه دم و عطر گل های سفید گویی خوش آمد می گفتند. عینک از چشم برداشتم و با دقت به اطراف نگاه کردم، همه چیز سر جای خودش بود، نظم و ترتیب بی نقص هتل، شاهدی خاموش بر آشفتگی درونی ام بود! سینه سپر کردم، نفسی بلند کشیدم و از میان رفت و آمد آدم ها به سمت اتاق راه افتادم. حباب خیالاتم را اما اینبار صدایی که اسمم را به زبان آورد شکست!
_ سایه جان! روزت بخیر!
سر برگرداندم و نگاهم به مینو افتاد، مثل همیشه لبخند بر لب داشت و پوشه ایی چرم قهوه ایی رنگ در دستانش گرفته بود.
_ سالم مینو جان روز توام بخیر. بیا تو اتاق ببینم چه خبره.
_ با اجازه ت برنامه امروز و آوردم. البته آقای نامدار هنوز نیومدن اما خب از من خواستن هم برنامه های
امروز و باهات هماهنگ کنم هم اینکه این و بذارم تو اتاقت.
به سرعت اشاره ایی به فرشید کرد و فرشید بود که بدو بدو کنان دسته گل بزرگی را آورد و گذاشت روی میزم. حجوم درد مغزم را نشانه رفت با دیدن دسته گل! لبخند را به زور نشانم کنج لبم
_ ممنونم آقا فرشید. مینو جان لطفا از برنامه ها بگو
_ خب اول از همه ساعت ده صبح جلسه هماهنگی با تیم تشریفات داریم برای مراسم عروسی امشب.
یادت هست که مهمون ویژه ایی هم داریم که قراره توی سوئیت سلطنتی اقامت داشته باشه و...
بین دو ابرویم را فشردم و در حواس پرت ترین حالت ممکن سر به معنای تایید کلماتش تکان دادم تا فقط تنهایم بگذارد.
_ ممنونم مینو جان. شما دیگه میتونی بری. هر زمان آقای نامدار اومدن بهم خبر بده.
لبخند زنان پلکی بر هم فشار داد _ چشم عزیزم. راستی دسته گلت هم خیلی خوشگله! متین نامدار مثل
همیشه خوب میدونه چجوری حالت و خوب کنه!
چشم به صورتش دوختم! لبخندش عمیق بود و واقعی اما هیچ نمیدانست زورکی خندیدن یعنی چه!
هیچ نمیدانست لرزیدن حلقه اشک در پسِ یک نگاه یعنی چه! و سکوت کردم در برابرش. و رفت بی آنکه بداند باز هم قلبم چقدر ویران است!
نفسم را فوت کردم، خیره به لیست کارها ماندم و غرق شدم در کاری که من را از خودم دور میکرد.
صدای ضربه ایی که به در خورده شد اما دوباره من را از جهانم بیرون کشید.
_ کیه! بفرمایید!
_ اجازه هست خانم نیکزاد!
با دیدنش به سرعت از جا برخواستم
_ سلام روزت بخیر. بیا داخل.
آرام وارد شد و آرام تر در را پشت سرش بست. چشمانش باز هم از روی چشمانم برداشته نمیشد! کیف چرمش را گذاشت روی صندلی، دستی بر کراواتش کشید و لبخند بر لب نشست روی صندلی _همه چیز خوب پیش میره! نبینم چشمات بی حال باشن!
_ نه نه خوبم! دیشب نتونستم خوب بخوابم، ثمر خوب نخوابید و منم یکم بد خواب شدم. قهوه بریزم برات!؟
نگاهی که عذابم میداد انگار قصد نداشت در صورتم کنجکاوی نکند! لنگه ابرویی بالا انداخت
_ قهوه؟ من انرژی مو از چشمای قهوه ایی رنگی میگیرم که دوست ندارم تلخ باشن. درسته من صاحب این هتلم و تو سوپروایزرم اما خودت که بهتر از همه میدونی همه چی بسته به خودته!؟ تو که خوب باشی همه چی خوبه. خوبی دیگه آره؟